عملشان همواره از لحاظ مشروعيت ، مورد سؤال قرار خواهد گرفت ، لذا با اعمال سياست‌هاى خاصى از بازگشت مردم به آن تفكّر اصيل اسلامى جلوگيرى مىكردند و به همين علّت بود كه تا حدود يك قرن و نيم روايت حديث از پيغمبر صلى الله عليه و آله را ممنوع كردند و چون عمر مىدانست پس از او اگر براى كنار زدن حضرت على عليه السلام اقدامى نكند ، حتماً او روى كار خواهد آمد ، نقشهء تازه‌اى كشيد . او مىدانست اگر آن وصيّت را - كه معلوم نشد واقعى است يا عثمان در وصيّت نامه نوشت - به ابوبكر نسبت ندهد بعد از مرگ عمر تفكّر شيعى به صورت شديدتر دوباره مطرح و نقشهء آنها نقش بر آب خواهد شد . از اين رو مسأله شوراى شش نفرى را طراحى كرد و طورى برنامه آن را تعيين نمود كه اميرالمؤمنين عليه السلام باز هم خانه نشين شود . با اين حال در اينجا نيز برنامهء تعيين شده از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله در خاطره‌ها تجديد شد و بالاخره در اواخر دورهء عثمان كه مظالم وى موجب خشم و نفرت عموم ، نسبت به او شد و مسلمانان را به قيام بر عليه او برانگيخت . به اين ترتيب ، بار ديگر مسألهء جانشينى پيامبر از نو مطرح گرديد و بسيارى از صحابه به همان دستور اصلى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بازگشتند و حضرت على عليه السلام را جانشين به حقّ پيامبر اعلام كردند و اطاعت و جهاد در تحت فرمان او را بالاترين عبادات دانستند . بنابراين عقيدهء شيعه دربارهء جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله هيچ‌گاه به فراموشى سپرده نشد و قلب مردم هميشه از تعلّق خاطر به